Zmysłowa, immersyjna kompozycja zabiera nas w podróż do miejsca, które zdaje się zatrzymane w czasie, a zarazem pozostaje ponadczasowe. Kobiecy głos odczytuje mitologiczny tekst o powstaniu świata i nadaje ton dokumentalnej medytacji nad obecnością pierwotnych żywiołów – takich jak woda i flora – oraz ich współistnieniem z rdzennymi mieszkańcami, których portrety przeplatają się w filmie. Ukryta kamera podąża za łodzią dryfującą po spokojnych wodach rzeki, jak gdyby ta była słojami drzewa odsłaniającymi jego historię; ruch ten usypia nas i prowadzi do fizycznego oraz metafizycznego sedna. Wreszcie, przy akompaniamencie pradawnego śpiewu, ryt ustępuje sekwencji obrazów (które z kolei wyłaniają się niczym rzeka, zawężając pole działania do tego, co istotne) i przenosi nas w poetycki wymiar, przywołując wyobraźnię każdego z nas.