Film utrzymany jest w tonie tragikomedii. Przedstawione w nim realistyczne sytuacje wykluczają parodię, pozostawiając miejsce na liryzm i humor. Ukazuje on także historię, która jawi się jako obojętna wobec społeczeństwa, w którym się rozgrywa, obojętna wobec kwestii politycznych i społecznych, zależna wyłącznie od stanu samej jednostki. Podwójna ekstaza znalazła nową formę wyrazu — to jedyny bezsporny fakt. Zrealizowano ją, gdy Ion Iliescu wciąż „pozował” na prezydenta kraju.