Bergala każe Erice’owi wędrować (z kamerą DV w dłoni) między Madrytem a Paryżem, wspominając te pierwotne sceny z jego kształcenia się jako filmowca i przywołując miejsca, które w jego kinofilskiej pamięci są żywsze niż kiedykolwiek. Paris-Madrid, allers-retours łączy genealogię z elegią, zagłębiając się w korzenie twórczości Erice’a.