Laboratorium Czterdziestu [firma produkcyjna] jako wierny konserwatysta sięga wstecz — do tradycji wyłącznie swojego pokolenia, która wydaje się utracona. Do awangardy lat dwudziestych, do rewolucji języka filmu lat sześćdziesiątych i eksperymentów lat siedemdziesiątych. I do postmodernizmu, który zawsze przywoływano — nurtu, w którym wszystko to niepewnie mieści się pod wielkim parasolem świata (a także wszystko inne i przeciwieństwo wszystkiego). Wyraziste, sugestywne obrazy braci Buharov rozgrywają się jak sen na ekranie; ich dzieło trwa, nawet jeśli nic z niego nie rozumiemy. Nie rozpoznajemy reguł ich świata, ale czujemy ich siłę.