Praca wizualna Michaeli Grill wykorzystuje betonową ścianę jako najmniejszy rozpoznawalny element miejskiej kultury muzycznej, który tworzy przestrzeń. Organizacja wizualna tej ledwo rozpoznawalnej powierzchni przedstawieniowej zostaje rozwiązana za pomocą struktury muzycznej Takeshiego Fumimoto. Obrazy nie ilustrują ani tonu, ani rytmu; podążają za logiką akustycznego planu, aby poprzez przetwarzanie znalezionych dźwięków stworzyć nowe formy słuchania. Kamera wykonuje równoległy, poszukujący ruch wzdłuż chropowatej powierzchni. Obrazy, których nie można wyodrębnić, opierają się estetyce przedstawieniowej, a ulotne pejzaże i formy przestrzenne, ilustrujące niepowtarzalność i improwizację, pojawiają się w napięciu między skupieniem na pęknięciach i szczelinach a ruchem kamery po ich powierzchni. Redukcja do plastycznej i sensorycznej podstawy uwrażliwia spojrzenie widza, czyniąc strukturę zrozumiałą.