W małym, pokrytym śniegiem miasteczku na Białorusi były nauczyciel angielskiego z trudem wiąże koniec z końcem, roznosząc ulotki do skrzynek pocztowych. Wieczorem dołącza do żony w ich obskurnym mieszkaniu i razem wspominają syna, studenta w Mińsku, którego rzadko widują. Być może jedyną ekscytacją w ich tygodniu jest kupno losu na loterię, który przez kilka sekund daje im szansę na marzenia. Kamera Yuliyi Shatun początkowo dziwnie skupia się na białych przestrzeniach wzdłuż każdej drogi, po czym zaczyna obserwować nauczyciela podczas jego codziennych zajęć – to precyzyjny zapis, podszyty jednak odrobiną posępności krajobrazu tak rzadko spotykanego we współczesnym kinie. Nauczyciel stoicko przystosował się do zdegenerowanego świata i życia napędzanego tłumionym wstydem. Między blokami, wypowiadanymi słowami i odgłosami telewizora unosi się woń zaniedbania. W powietrzu unosi się także pewna ironia, a potrzeba cierpliwości Yuliyi Shatun, by ją uchwycić i wziąć za nią odpowiedzialność.