Młoda dziewczyna szykuje się na przyjęcie klienta w swoim mieszkaniu. Mężczyzna, będący uosobieniem Don Kichota, zgodnie z precyzyjnym rytuałem poświęca się maniakalnemu sprzątaniu czterech pokoi. Dziewczyna, uosobienie Dulcynei, je, czyta, maluje paznokcie i pali. Ubiera się i rozbiera, jakby Don Kichota wcale tam nie było i jakby nic ich nie łączyło. Klient, kierując się patologicznym schematem, kradnie niektóre przedmioty należące do dziewczyny, wkłada je do plastikowej torby, a następnie do małej aktówki. Czasami fetyszyzowane przez niego przedmioty zostają zniszczone w napadach manii. Ten mechanizm prowadzi do powtarzania celibatowego, samotnego rytuału.