Gulyabani to istota, upiór, outsiderka. Jest niespokojnym duchem opuszczonego i samotnego miejsca. Fethiye Sessiz, osławiona jasnowidzka z Izmiru lat 70. i 80., przywołuje urywki wspomnień o tym, jak przetrwała przemoc, porwania i brutalne traktowanie. Opowiadając o wydarzeniach ze swojego dzieciństwa za pośrednictwem dziennika i listów do syna, z którym jest w separacji, Gulyabani odtwarza pejzaż emocjonalny najbardziej brutalnego okresu w historii Turcji po proklamowaniu republiki, w którym wspomnienie przyszłości i fragmenty przeszłości splatają się ze sobą.