Filozoficzna alegoria dotycząca ludzkiej kondycji i tajemnicy życia. Historia skupia się na fikcyjnej postaci Segismunda, księcia Polski, którego ojciec, król Basilio, uwięził w wieży po tym, jak złowieszcza przepowiednia głosiła, że książę sprowadzi na kraj nieszczęście, a króla przyprawi o śmierć. Basilio na krótko uwalnia Segismunda, lecz gdy książę wpada w szał, król ponownie go więzi, przekonując go, że to wszystko było snem.