Tajwańska demokracja budzi zazdrość Chińczyków na całym świecie. Jednocześnie, gdy przedstawiciele dwupartyjnego systemu — „niebiescy” i „zieloni” — skaczą sobie do gardeł, nad tym symbolem postępującej demokratyzacji zdaje się zawisać ciemna chmura. Co o odziedziczonym przez siebie środowisku politycznym sądzi młode pokolenie, z którego wielu po raz pierwszy pójdzie do urn? Czy pozwoli, by różnice polityczne jeszcze bardziej podzieliły tajwańskie społeczeństwo? Półtora roku przed wyborami prezydenckimi na Tajwanie w 2012 roku zebrałem grupę młodych ludzi o różnych poglądach — od niebieskich po zielonych — by wzięli udział w politycznym dialogu. Choć reprezentują przeciwne partie, byli gotowi rozmawiać o polityce. Jakie iskry polecą podczas tych celowo zaaranżowanych rozmów?