Mówi mi, że nazywa się Sauro Bellini, jest potomkiem Bellinich, ma dwadzieścia dwa lata i studiuje matematykę; nie lubi, gdy się go fotografuje, a tym bardziej filmuje. Mówi mi, że z kinem nie ma nic wspólnego, że wręcz go nienawidzi — jest dla niego zbyt brutalne. Zapraszam go na pokaz mojego filmu-portretu Isa en automne, który następnego dnia będzie wyświetlany w „Studio 43”. „… wtedy jeszcze o tym porozmawiamy…”. Przychodzi na pokaz, film mu się podoba, mówi, że w porządku. Następnego popołudnia przychodzi na zdjęcia do Jardin des Plantes. Jest tu przed czasem. Wymieniamy niewiele słów, prawie wszystko odbywa się za pomocą spojrzeń. Oddaje się mojej kamerze. Skupia się i porzuca samego siebie. Staje się Sauro Bellinim, aniołem Wenecji.