Żebrak wyobraża sobie, że siedzi na skraju wiru, spoglądając w głąb leja i obserwując istoty — demoniczne postacie, duchy, zwierzęta, ludzi — które najpierw wznoszą się, a potem opadają przez wir: uświadamia sobie, że wszystkie mają taki charakter z powodu jego ulotnych stanów umysłu. To, co widzimy, składa się wyłącznie z wyobraźni. Poza tym nie ma nic.