Nieklasyfikowalny film lawirujący między konceptualizmem, komedią, sztuką dźwięku, codzienną anegdotą a ponurym rozliczeniem naszej „społeczeństwa kontroli”. Wychodząc od dziwnego doświadczenia bycia „strategiem językowym” we współczesnym miejscu pracy, szkicuje liczne systemy słów, symboli, diagramów, gestów i wymian — tylko po to, by je zdekonstruować i nieustannie powracać do sfery „czystych znaczących”: szumu istniejącego przed jakimkolwiek rozpoznawalnym znaczeniem, linii i kolorów poprzedzających rozpoznawalny obraz. W świecie logotypów zaprojektowanych tak, by emocjonalnie nami manipulować, Segal ceni naszą wolność percepcji.