Lawrence Abu Hamdan odnajduje w dawnej państwowej rozgłośni radiowej NRD idealne miejsce dla swojej nieustającej filmowej analizy politycznych wymiarów dźwięku. Film, skupiony wokół serii spraw sądowych, w których wykorzystano dowody słuchowe lub sensoryczne oparte na informacjach zebranych zza ścian, rozgrywa się w dwóch dźwiękoszczelnych kabinach. Narrator odczytuje na żywo zeznania świadków, a wyświetlany tekst i obrazy tworzą organiczne nałożenia. To eksploracja fundamentalnych abstrakcji widzenia i słuchania.