To kompozytorowi i libreciście Arrigo Boito oraz jego nieustannemu nagabywaniu osiemdziesięcioletniego Verdiego zawdzięczamy absolutny cud opery, w którym pozostała jeszcze jedna wielka komedia walcząca o to, by się wydostać. Wystawione w 1893 roku, gdy Verdi kończył 80 lat, dzieło to ma wiele cech modernistycznego neoklasycyzmu. Zastosowanie krótkich motywów zamiast długich linii melodycznych arioso, żwawa i oszczędna faktura orkiestrowa oraz brak choćby jednej dramatycznej, deklamacyjnej arii w stylu „stój i śpiewaj” sprawiają, że utwór ten jest bardziej dziełem XX wieku niż przykładem późnego romantyzmu XIX wieku.