Samotny mężczyzna przechodzący przez ekran wideo stanowi punkt wyjścia tego dynamicznego ćwiczenia formalnego. Obrazowi i towarzyszącemu mu dźwiękowi poddawanym coraz bardziej złożonym i mnożącym się przekształceniom nadaje się formę tego, co Emshwiller nazywa „fugą wizualną” w czasie i przestrzeni, ułożoną niczym sekwencje muzyczne lub matematyczne. Idąca postać i jej niesynchronizowane kroki są powielane, spowalniane, przyspieszane, odwracane, synkopowane, nakładane na siebie i w inny sposób przekształcane w niezliczonych wariacjach na jeden temat, tworząc kinetyczny, niemal narracyjny ciąg relacji kompozycyjnych. W końcu ekran przeobraża się w taniec męskich i kobiecych postaci w abstrakcyjnej, nasyconej barwami przestrzeni. Zamiast analizy ruchu na wzór Muybridge’a, Crossings and Meetings celebruje potencjał wideo w przedstawianiu ruchu w czasie i przestrzeni.