Zapytana o swoją praktykę artystyczną po powrocie do Stanów Zjednoczonych, Hafif powiedziała: „Chciałam zrobić sobie przerwę od malowania i wypróbować inne metody twórcze. Kupiłam więc kamerę Super 8 i sprzęt fotograficzny. Pierwszy film, który nakręciłam, był najlepszym, jaki kiedykolwiek zrobiłam. Użyłam czarno-białej taśmy i przez trzy minuty kierowałam kamerę na jedną chmurę. Chmura powoli zmieniała kształt i odpłynęła”. W chmurze Hafif dostrzegła motyw o długiej tradycji w historii malarstwa. Także „akcja” filmu przywodzi na myśl malarstwo: niebo jawi się jako podłoże, na którym chmury poruszają się niczym masa farby nakładanej pędzlem. Ptak przelatujący przez kadr osadza scenerię w konkretnym miejscu filmowania: na wybrzeżu Pacyfiku w Kalifornii.