Przypadkowe spotkanie dwóch kobiet o tym samym imieniu, Lucy, które niegdyś kochały tego samego mężczyznę, Jonathana, stało się w tym filmie pretekstem do ukazania wieloznacznych wariacji na temat pamięci, sztuki oraz trudnej relacji między twórczością a życiem emocjonalnym. Odczłowieczony przez wyłączne oddanie praktyce artystycznej mężczyzna stopniowo tracił punkty odniesienia. „Lucy en miroir” ma być również przesuniętym i przekrojowym odczytaniem „The Contempt” („Le Mépris”) Godarda, bardziej plastycznym niż analitycznym czy rozstrzygającym.