Poprzez przygody rzekomo obłąkanego mężczyzny o imieniu Watmo zaglądamy w otchłań społeczeństwa, które nie troszczy się dostatecznie o osoby z niepełnosprawnością intelektualną. Pewnego dnia Bakti, jeden z przewodniczących administracji osiedla, proponuje umieścić Watmo w zakładzie psychiatrycznym na przedmieściach. Watmo musi tam żyć według cudzych zasad — zasad obowiązujących w zakładzie. Choć sąsiedzi i kierownik schroniska mieli dobre intencje, nie sposób nie zauważyć, że wciąż wiele trzeba zrobić, zanim będziemy mogli uznać się za społeczeństwo pełne współczucia. Tymczasem Watmo zdaje się dochodzić do wniosku, że niebo jest ostatecznie stanem umysłu.