Głodne serce, celebracja ciała, zarazem odsłoniętego i skrytego, niczym na barokowych obrazach: wzbudzające poczucie winy i wstydu albo jeszcze bardziej wyobcowane wobec naszego podglądackiego spojrzenia. Tajemnica dzieli aktorów i ich sceniczny świat od publiczności, która przybyła, by być świadkiem; epizodyczna narracja osnuta wokół tego, co niewypowiadalne; dwoje przyjaciół płynących tą samą łodzią i oddających się lubieżnym, sadystycznym grom. Postacie w Heart of Hunger mogą działać, czuć i eksperymentować, ale nie mogą zaświadczyć o relacjach, które je określają. Gubią się nawzajem, odnajdują się; serce jest samotnym łowcą.