W Comma Boat tkwimy w mockautorytarnej fantazji — władzy dla samej władzy. Film koncentruje się na postaci reżysera, granej przez Trecartina, która oscyluje między poczuciem wszechmocy a zwątpieniem w siebie. Niczym postludzka, postgenderowa reinkarnacja postaci Felliniego z 8 ½, reżyser chełpi się zawodowymi i etycznymi wykroczeniami, a zarazem się nimi przejmuje. „Wiem, że kłamałem, żeby się wybić” — przyznaje w pewnym momencie. „Wymyśliłem tak wiele różnych alfabetów tylko po to, żeby awansować w swojej dziedzinie”. Reżyser jest teraz bardziej wyrafinowany, ale niepokoi go obawa, że może „powtarzać” siebie „jak głupi żołnierz w kółko i w kółko, i w kółko, i w kółko”. Metapołączenie z karierą samego artysty, choć oczywiste, jest również przynętą. Cała sztuka, na pewnym poziomie, opowiada o artyście. Tutaj autorefleksyjność stanowi poziom powierzchniowy, dostarczając dającej się odczytać powłoki, która skrywa coś bardziej niepokojącego i złożonego. Wersje jednokanałowa i trzykanałowa.