Kira, dochodząc do siebie po brutalnym rozstaniu, sypia z Maxem — czarującym, lecz zaniedbanym wrakiem, który jest już związany z Sarą, swoją partnerką od lat. Max (żaden z niego emocjonalny intelektualista) popada w obsesję, głównie na punkcie Kiry, ale w pewnym stopniu także własnego, zastanawiającego braku sumienia. Kira, walcząc o zdobycie pracy, której nienawidzi, i kręcąc się w kółko w bezcelowych romantycznych poszukiwaniach, staje przed niełatwym podwójnym wyzwaniem: wybrać kolejny krok i znaleźć drogę powrotną do zdrowych zmysłów. Powodzenia w kierowaniu się sercem, kiedy serce jest kompletnym emocjonalnym idiotą.