Filmowczyni opowiada o tym, co widzi, gdy wpatruje się w wyświetlany obraz twarzy emu zamkniętego w klatce — jednego z ujęć z jej własnego archiwum, nakręconych przez nią w zoo. W pewnej chwili z oka emu spływa łza. Choć ta pojedyncza łza może być jedynie fizjologicznym sposobem na usunięcie pyłu z oka, porusza ludzką wrażliwość. Oko emu i łza nie tylko sprawiają, że dostrzegamy w odbiciu ludzką postać, ale ukazują coś znacznie więcej.