Rozwiedziony ojciec Marko niemal nigdy nie jest sam: ze wszystkich stron otaczają go rodzina, przyjaciele, współpracownicy i osiedlowi załatwiacze. Mimo to doprowadza go do granic wytrzymałości ograniczony kontakt z jedyną osobą, którą kocha bardziej niż kogokolwiek innego – córką mieszkającą z matką. Kiedy rozpoczyna postępowanie prawne, by spędzać z dzieckiem więcej czasu, trafia do kafkowskiego świata pogrążonego w kryzysie systemu pomocy społecznej. Jego żarliwa, ojcowska miłość do dziecka jest zarazem źródłem jego cierpienia i największej radości.