Ten film dokumentalny, realizowany przez osiem lat, ma formę rozmowy antropolożki Mabel Prelorán z Zulay Saravino, która opuściła swoją ekwadorską górską wioskę, by szukać możliwości w Los Angeles. Pracowita rodzina Zulay, uprawiająca ziemię i wyrabiająca tkaniny na sprzedaż, posłała wszystkie córki do szkoły — co wówczas było w Quinchuqui czymś niezwykłym — i wychowała inteligentną, niezależną kobietę, której umiejętność czytania i pisania, zmysł do interesów oraz znajomość z rodziną Prelorán skłoniły ją do spróbowania szczęścia w Stanach. Oddana swojej wiosce, snuje hipnotyzującą opowieść o tradycjach Otavaleños i wspomina swoje doświadczenia w USA.