Ten wyprodukowany w Związku Radzieckim film pokazano 19 lutego 1946 roku, 62. dnia Procesu Norymberskiego, i przedstawiono jako dowód w sprawie zarzutu „zbrodni przeciwko ludzkości”. Godzinny film z komentarzem lektora ukazuje wizualne dowody eksterminacji w obozach Auschwitz i Majdanek oraz oddziałuje na emocje widzów, podkreślając losy poszczególnych ofiar. Głównym przesłaniem filmu jest to, że Niemcy byli katami pokojowych obywateli radzieckich. W tamtym czasie film wywarł bardzo silne wrażenie zarówno na oskarżonych, jak i na prasie. Jest to zmontowana na nowo kompilacja materiałów filmowych gromadzonych przez radziecką ekipę filmową przez cztery lata (wykorzystywanych przede wszystkim do celów propagandowych w radzieckich kronikach filmowych i filmach dokumentalnych z czasów wojny). Film został przygotowany w trybie pilnym przez radziecką ekipę prokuratorską i ministra kinematografii po projekcji Nazi Concentration Camps, zaprezentowanego przez Amerykanów 29 listopada 1945 roku.