Mężczyzna, którego nie identyfikujemy, zabija się brzytwą, ponieważ nie może już znieść narzekań żony, której twarzy również dobrze nie widzimy. Impresjonistyczne dzieło z bardzo bliskimi ujęciami, które wycinają rzeczywistość, aż do pominięcia na przykład twarzy bohaterów. Rodzaj opisu i krótkiej kroniki codziennego życia w domu, trwających zaledwie kilka minut, stanowi ramę dla wtargnięcia niezwykłej tragedii. Film nakręcono bez dźwięku, nie ma więc późniejszych dialogów, choć dodano ścieżkę fortepianową o jazzowym charakterze.