Tobias Jacobsen ma 42 lata. Kiedy lekarze mówią mu, że jest śmiertelnie chory, ziemia otwiera się pod jego stopami, a on sam spada w otchłań. Przypomina mu to czasy, gdy miał 13 lat i jego dziewczyna namówiła go, by skoczył z balkonu domu jej ojca, używając parasola przeciwsłonecznego jako spadochronu. Dwie historie, dzielące 29 lat, przedstawione są równolegle, ale stopniowo splatają się w jeden dramat. W obu nie brakuje radości i tragedii, a losy w cudowny sposób rozdzielają się i znów łączą. To opowieść o tym, by odważyć się na skok w nieznane, zaufać sobie i zrozumieć, że życie ostatecznie nie ma sensu bez humoru — nawet tego czarnego.