Titus i Berenika kochają się; pod czujnym okiem Antiocha, beznadziejnie zakochanego, próbują się zrozumieć, lecz odmawiają wzajemnego zrozumienia. Podejmując „majestatyczny smutek” tych aleksandrynów, należących do największych wierszy w języku francuskim, Michael Jarrell wzmacnia siłę słów, czyniąc z nich nośnik przestrzeni i tożsamości, które od Rzymu po Jerozolimę są nieustannie poddawane pytaniom.