Kolońscy Piraci Szarotki byli jedną z tych proletariackich grup oporu przeciwko reżimowi nazistowskiemu, o których do dziś łatwo zapomnieć. Byli nastoletnimi miejskimi Indianami, którzy sypali piasek w tryby i śpiewali zakazane piosenki, takie jak: „…cóż życie Hitlera może nam dać, chcemy być Bundisch, chcemy być wolni od Hitlera”. Nocą uzupełniali nazistowskie hasła, takie jak „Koła toczą się ku zwycięstwu”, o słowa: „Po wojnie potoczą się nazistowskie głowy!”. Wykoleili pociąg z zaopatrzeniem dla frontu i ukradli żywność dla rosyjskich robotników przymusowych. 10 listopada 1944 roku trzynastu z nich powieszono publicznie na Hüttenstraße w kolońskiej dzielnicy Ehrenfeld, bez wyroku sądowego. Najmłodszy miał 16 lat. W Republice Federalnej Niemiec przez dziesięciolecia nie uznawano Piratów Szarotki za bojowników ruchu oporu, lecz szkalowano ich jako przestępców. Film był wkładem wszystkich zaangażowanych w jego realizację w rehabilitację trzynastu zamordowanych na Hüttenstraße osób.