Niejednoznaczności teatru Verdiego są szczególnie wyraźne w jego partiach barytonowych, wśród których znajduje się rola Boccanegry, korsarza, który został dożą Genui, oraz targanego niepokojem obserwatora konfliktów rozdzierających XIV-wiecznych właścicieli ziemskich i chłopów. Simon Boccanegra to opera na wskroś polityczna, w której walka o władzę splata się z konfliktami rodzinnymi, a zarazem przywołuje życie jej kompozytora – człowieka, który popierał sprawę zjednoczenia Włoch i zdołał przezwyciężyć utratę żony i dzieci. Calixto Bieito, najbardziej szekspirowski z reżyserów operowych, wnosi do tego nawiedzonego lśniącymi obrazami morza dzieła humanizm i prawdę.