Pisarz i poeta Gaston Miron powraca do życia za sprawą materiałów archiwalnych z różnych źródeł. W jego prozie pojawiają się pejzaże ludzi i śniegu, tańce bez przyszłości oraz niekończące się kopalnie. Jego pełne pasji przemówienia o kulturze i tożsamości Quebecu nakładają się na obrazy demonstracji i spotkań politycznych poświęconych przyszłości Quebecu. Między wspomnieniami a fragmentami pamięci stoi człowiek pełen pasji i przekonania, recytujący lub tańczący, by zachwiać ustalonym porządkiem i zmienić bieg rzeczy, zanim będzie za późno.