Na Thasos, za pomocą skromnego, jasnego i poetyckiego spojrzenia obserwacyjnego, fragmenty codziennego życia na wyspie układają się w propozycję, która przeciwstawia się pocztówkowemu obrazowi całego kraju — dokładnie w czasie, gdy w latach 60. Grecja przeżywała pierwszą gwałtowną falę turystyki. Rytmiczny, chwilami rozgorączkowany i ocierający się o pogaństwo film, zbudowany wokół tradycyjnych pieśni ludowych greckich wysp, skupia się na poszukiwaniu swojskości w „duchu” wyspy, stawiając w centrum człowieka i świat przyrody.