Il mio unico crimine è vedere chiaro nella notte porusza kwestie cenzury we włoskim kinie i psychologicznego wymazywania w sztuce. Tytuł dzieła — moją jedyną zbrodnią jest to, że widzę wyraźnie w nocy — dobitnie podkreśla konflikt leżący u podstaw tworzenia i cenzury. Film, poprzez nowe ujęcie fragmentów filmowych, wyciętych i usuniętych z biurokratyczną skrupulatnością, wytrwale odtwarza cięcia zadane dziełom dawnych mistrzów i ponownie rozważa je jako ślady kina pragnącego dopełnienia. Cięcie, które ma przerwać więź między spojrzeniem a tym, co możliwe, staje się zamiast tego miejscem, które można na nowo zaludnić… duchami.