This Action Lies to film o granicach obserwacji, o wpatrywaniu się w coś bardzo intensywnie, podczas gdy słucha się czegoś innego. To paranoiczna, polifoniczna apologia prostego aktu: przedstawienia trzech perspektyw na obiekt, który może nie istnieć, w pomieszczeniu, które nie może istnieć, przy jednoczesnym zdaniu się na łaskę nieufnego monologu. Innymi słowy, to obrona kina. Projekt rozwija idee z jednego z wcześniejszych filmów Kienitza Wilkinsa, Indefinite Pitch (2016), i podobnie opiera się na narracji głosowej, wykorzystując rozbudowany monolog do analizy powszechnego, a niedocenianego produktu komercyjnego, wynosząc go do rangi niemal platońskiej formy.