Ten film nakręcony przez Michaela Pilza w latach 1964–2005 to medytacyjny dokument, w którym osobiste obrazy można odczytać jako drogę reżysera ku wyzwoleniu w duchu filozofii Wschodu. Jest pomyślany jako wewnętrzny pastisz, który dzięki mozaikowemu połączeniu motywów i płaszczyzn czasowych pozwala wybrzmieć przekazowi w sposób bezpośredni i autentyczny; zdaje się, że film jest jedynym stałym punktem na świecie, bo w przeciwieństwie do jego nieuchwytnej natury ma wyraźny porządek.