Zabójczy tropikalny klimat wzbudzał silny strach i niepokój wśród brytyjskich żołnierzy stacjonujących w Hongkongu po wojnach opiumowych. Dziewiętnastowieczny mit miazmatów, czyli złego powietrza, łączył choroby epidemiczne z powietrzem, środowiskiem i rasą, co później przyczyniło się do utrwalenia pionowej segregacji na wyspie Hongkong. Próby aklimatyzacji prowadzono równolegle z rozwojem brytyjskiego imperium botanicznego — globalnej sieci badań naukowych nad roślinami, w ramach której krążyły nie tylko okazy botaniczne, lecz także tworzone w celach badawczych wizerunki. W szczególnym przypadku Kantonu w południowych Chinach zlecano lokalnym artystom komercyjnym wykonywanie obrazów roślin. Praca ta analizuje osobliwą dynamikę między imperializmem, badaniami naukowymi, rasą a prawem do patrzenia w XIX-wiecznym Kantonie.