„Superfan” Dennis Atherton omawia schematy fabularne filmu, aspekty dramatu rodzinnego, które giną pośród obcego chaosu, oraz obsesyjnie wskazuje różne szczegóły w fabule i scenografii, zapowiadające inne wydarzenia i sugerujące stopień stylistycznej przemyślaności, którego nie można wyjaśnić jedynie żądaniami Roberta Shaye’a, podczas gdy Bromley-Davenport ma tendencję do bagatelizowania tych elementów jako zamierzonych.