To film portretowy Borisa Mirkina, jednego z pionierów radzieckiego programowania. W filmie Mirkin opowiada nie tyle o sztucznej inteligencji, ile o czapce z futra, którą kupił w Londynie, kolekcji figurek koni czy dzieciach mieszkających w różnych krajach. W gruncie rzeczy nie jest to historia gejowska, lecz portret całego pokolenia radzieckich naukowców. Mirkin zaczął pracę nad cybernetyką w kraju, w którym sztuczną inteligencję wykorzystywano do badania codziennych zachowań mieszkańców wsi. Wyjechał, ponieważ jego rodzina obawiała się pogromów Żydów. Zrobił karierę na Zachodzie. Wrócił, bo w Rosji myślimy po rosyjsku.