Starzec przeżył wszystkich. Przyjaciół, żonę, dzieci. Ale nie był samotny. Stara lodówka w korytarzu chrapliwie buczała i zastępowała mu przyjaciół oraz rodzinę. Każdego wieczoru kładł się, by umrzeć. Gdy budził się następnego ranka, powłócząc nogami, szedł do lodówki. Codziennie siadał naprzeciwko niej i zapisywał: „8.00 – włączona; 9.15 – wyłączona; 9.47 – włączona...”. Ten dzień zaczął się jak zwykle. Starzec obudził się żywy i wyszedł na werandę. Lodówka była wyjątkowo złośliwa. Starzec rozzłościł się i włączył telewizor — po raz pierwszy od lat. To na zawsze odmieniło jego życie.