W lutym 2012 roku pojechałem do Ishinomaki, miasta na północ od Tokio, które zostało w połowie zniszczone przez tsunami z 11 marca 2011 roku, aby spotkać się z ofiarami katastrofy, które mieszkają teraz w tymczasowych kwaterach. Spędziłem kilka dni na północy, pod śniegiem, słuchając, jak ci ludzie szczerze opowiadają o tym, co przeżyli, i snują własne historie bez pośrednictwa mediów. Ich relacje były przerażające, surowe i smutne, a zarazem poruszające, szczere i ludzkie. Na podstawie zebranych zdjęć i wywiadów postanowiłem nakręcić film — nie po to, by oddać grozę tych wydarzeń, lecz by przekazać wyjątkowy, a nawet surrealistyczny charakter doświadczeń każdej z tych osób. Nie tyle chciałem skupić się na tym konkretnym wydarzeniu w Japonii, ile nadać tym historiom bardziej uniwersalny wymiar, oddając w ten sposób hołd wszystkim ofiarom klęsk żywiołowych na całym świecie.