Yoshida zbliżył się do Ozu Yasujiro podczas pracy w Shochiku, gdzie miał okazję obserwować legendarnego mistrza przy pracy. Choć Yoshida i jego pokolenie otwarcie odrzucali wartości Ozu, Kurosawy i starszych twórców kina humanistycznego, z biegiem lat Yoshida coraz bardziej powracał do filmów Ozu, zafascynowany ich wyjątkowym rygorem, językiem formalnym oraz delikatną równowagą między komedią a tragedią. Na potrzeby japońskiej telewizji Yoshida zaadaptował własny tekst w czteroczęściowy dokument, który następnie skrócił do jednogodzinnej wersji.