Dwudziestu jeden tancerzy przykuwa cię wzrokiem. Utrata kontaktu może być traumatyczna. Dwudziestu jeden tancerzy bawi się w kotka i myszkę z nieprzewidywalną kamerą. Zdezorientowany widz nie może oderwać wzroku od tancerzy, którzy tłoczą się w kadrze. …Z jednej strony przypomina to patrzenie na grupę kosmitów, którzy nigdy wcześniej nie widzieli niczego podobnego do kamery (ani ciebie). Skupienie twarzy na tym, co przed nimi, odbiera im skrępowanie, a one same — niczym seria portretów Thomasa Ruffa — sprawiają niepokojące wrażenie beztroski. Ostatecznie jednak nasuwa się myśl, a także alegoria sugerowana przez tytuł: współczesna obsesja na punkcie zaistnienia w świadomości innych poprzez jakiś kontakt ze światem celebrytów, choćby przelotny, upokarzający czy pozbawiony znaczenia.