Jedenastoletni Jacob nie zna swojego Ojca. Jego wizerunek jest kreowany i idealizowany przez Matkę oraz jego własną wyobraźnię. Jacob to nieokiełznany i nieco aspołeczny chłopak, któremu brakuje męskiego wzorca. Dorasta wśród kobiet — Matki, przyrodniej siostry Pauline i Babci. Babcia przyjeżdża do ich mieszkania w małym budynku z wielkiej płyty na początku opowieści. Uraza Jacoba — ucieczka przez spowite mgłą osiedle betonowych bloków — jest jego sposobem na odkrycie, co się dzieje. To jego pierwsze rozczarowanie, ale także pierwszy krok ku dorosłości. Koledzy się z niego naśmiewają. Matka ma pełne ręce roboty przy prowadzeniu domu i ledwo sobie radzi. Nie ma czasu, by zajmować się uczuciami swoich dzieci. Pieniędzy jest mało. Wśród kolegów ze szkoły Jacob uchodzi za biedaka i to również mu przeszkadza.