Znaczenie Kurtsa Fridrihsonsa wykracza poza rangę jego sztuki, ponieważ w okresie sowieckim niewiele było osobowości, które odmawiały podporządkowania się reżimowi, a zarazem były wybitnymi artystami. Urok i lekkość, jakie Fridrihsons zachował z przedwojennej cywilizowanej Europy i wolnej, utraconej Łotwy, stanowiły ostry kontrast z realiami sowieckiego życia. Był wzorem i inspiracją dla wielu ludzi, których świat duchowy nie godził się na istniejący system. Im większy dystans dzieli nas od czasów życia Fridrihsonsa, tym wyraźniej i na więcej sposobów dostrzegamy wyniosłą, wyjątkową siłę jego osobowości. W przeciwieństwie do tysięcy ludzi, którzy dziś usprawiedliwiają współpracę z systemem słowami „Takie były czasy!”, uzasadniając w ten sposób swój brak oporu i uległość oraz rolę małych trybików w systemie, Fridrihsons — samotnik i wzór innej drogi — ma egzystencjalne znaczenie.