Niedaleko Groznego, na bocznym torze kolejowym, stoi stara lokomotywa parowa z doczepionymi do niej kilkoma wagonami. Lokomotywa daje parę — w kotłach jest gorąca woda, a w wagonach urządzono łaźnię, w której żołnierze i oficerowie myją się, pierze się bieliznę... Mycie na kołach — jednocześnie żołnierski biwak, skrawek pokojowego życia i początek nowej drogi. Do tej lokomotywy, plutonami, grupami i pojedynczo, przybywają zmęczeni, wyczerpani, nieogoleni, wściekli rosyjscy chłopcy. Zeskrobują z siebie brud. Moczą się, próbując pozbyć uporczywej sadzy, ogrzewają dusze. Zakładają czystą bieliznę. Piją wódkę. Palą. Rozmawiają o miłości, wspominają bliskich i rodzinne strony. Płaczą. Śpiewają. A wokół — krajobraz po bitwie. To jeszcze nie koniec... Przypadkowa eksplozja. Zabłąkana kula. I nasi chłopcy umyci odjeżdżają w nieznane. Czyści. Z nadzieją, że przeżyją.