Dzięki montażowi dopracowanemu niczym klejnot ten film jest prawdziwym manifestem neobaroku. Z jednej strony lśniąca Sekwana, rzeźby na moście Alexandre III i majestatyczne zejścia po schodach tajemniczej postaci; z drugiej — blask lustra odsłania lubieżne wnętrze pełne dzieł sztuki, osobliwych przedmiotów, tropikalnych roślin i ciężkich tkanin, pośród których zasiada Esteta, kontemplując fotografie męskich aktów. Krystaliczny głos kontratenora wykonującego utwór Bacha dopełnia zmysłowego wrażenia, jakie wyłania się z tego filmu.