Lionel Soukaz otwiera drewnianą ścianę i odkrywa niebo, a następnie natrafia na śpiewających włoskich robotników. Tęskni za nimi, a kiedy wieczorem odchodzą, zostaje sam, oglądając telewizję. To wideo niczym zwierciadło przenosi go z powrotem do jego czasów: Nixon, Giscard. Zaczyna więc tańczyć, jakby wołał o pomoc: „Kochaj mnie!”. Sceny przebierania się są niczym coming out, ujawniający kobiecą stronę filmowca, który ma zaledwie dwadzieścia lat.