W latach 1947–1949 fotograf mieszkający na Wyspach Kanaryjskich, Bonifacio Hernández Gil, wykonał liczne zdjęcia dla armii i administracji kolonialnej tak zwanej hiszpańskiej Afryki Zachodniej. Na jego fotografiach pojawiają się nowe miasta niczym scenografie filmów science fiction, otoczone pustynią i na wpół puste, przygotowane na przyjęcie nowego człowieka, którego zaprojektował reżim. Miasta niemożliwe, o których film mówi z perspektywy teraźniejszości w jedyny możliwy sposób, jak pisał Calvino: poprzez relacje między wymiarami ich przestrzeni a wydarzeniami z ich przeszłości.