Żona Nissego, Leila, właśnie zmarła, ale on uważa, że wystarczająco już opłakiwał jej śmierć. Nisse daje się we znaki przyjaciołom i rodzinie, bo chce mieć pogrzeb jak najszybciej za sobą. Bez ceregieli i bez żałoby! Nisse domaga się, by zostawiono go w spokoju. Zostaje więc sam z tym, co pozostało — z żalem. Nisse zaczyna rozumieć, że nawet głęboka strata nie usprawiedliwia odcinania się od wszystkich i wszystkiego.